In de Rooms-katholieke kerk heeft eeuwenlang gegolden dat een kind dat ongedoopt zou sterven, niet begraven mocht worden in gewijde aarde, omdat het dan met zijn zondige lichaampje de gewijde aarde zou ontheiligen. Stel je nu in gedachten voor een pastoor die zojuist heeft gehoord dat in zijn parochie een kind is geboren dat spoedig daarna ongedoopt is gestorven. De pastoor heeft als plicht vanuit zijn leer om de ouders te vertellen dat het kind niet begraven mag worden in gewijde aarde. Maar, op weg naar de ouders, die hij goed kent, begint hij steeds langzamer te lopen. Iets in hem protesteert tegen zijn veronderstelde plicht. Oog in oog met de ouders kan hij de woorden die hij zou moeten zeggen niet uit zijn mond krijgen. In plaats daarvan verzint hij een list, waardoor het kind wel in gewijde aarde begraven mag worden, tot troost van de ouders.
Hier zien we uitgebeeld twee ervaringsniveaus van de pastoor. 26

Het nummer achter een citaat verwijst naar een logion van het Thomas-evangelie.
Je vindt dat logion, met toelichting, door rechtsboven op het desbetreffende nummer te klikken.
Als het overzicht van de logions aan de rechterzijde niet zichtbaar is, ga dan naar
www.thomasevangelie.info en vervolg met 'Zoek op thema' in de rechterkolom.